Historia Uniwersytetu
St Barthomoleus Monasterskule ins Vox
Budynek Szkoły Przyklasztornej św. Bartłomieja w Voxie - obraz z XVI wieku autorstwa Milo Hattinger
Wczesna historia uczelni
W 1478 roku za panowania Rudolfa III z dynastii Ingolstadów na mocy Królewskiego Przywolenia mnisi z Zakonu św. Bartłomieja w jednym z przyklasztornych budynków zorganizowali Szkołę Przyklasztorną, która miała kształcić ówczesne elity mieszczańskie oraz germańską szlachtę. Rudolf III do końca życia był sponsorem działalności naukowej prowadzonej przez Bartłomielejuszy i przekazywał spore sumy na jej rozwój. Posłał tam również swojego syna by pobierał nauki u mnichów, którzy uczyli łaciny, greki, podstaw matematyki, dreamlandzkiego oraz z racji kształcenia przyszłych elit mieszczańskich, sprawnego zarządzania. Oprócz tego miał on spersonalizowaną naukę pod kątem swojej przyszłości, studiował voxlandzkie prawo, historię oraz różnego rodzaju zagadnienia wojskowe, co miało dać mu dużą wszechstronność i niezależność od doradców w czasie panowania.

W XVII wieku nastąpiła gruntowna przebudowa szkoły ze względu na coraz większą ilość studentów. W posiadanie Bartłomielejuszy weszły kamienice rozsiane po mieście dzięki czemu możliwym też było rozdzielenie studentów ze względu na studiowane przez nich przedmioty. W kamienicy przy Josephstraße do dzisiaj mieści się oddział Wydziału Medycyny, który funkcjonuje teraz bardziej jako muzeum ukazujące jak wyglądało kształcenie ówczesnych lekarzy. Można tam do dzisiaj znaleźć słoje z organami w formalinie, prawdziwe szkielety, płody, biologiczne odchylenia od normy. Niektóre z budynków, które mnisi pozyskali w tamtym czasie już nie istnieją ze względu na Wielki Pożar Voxu w XIX wieku czy rozwój miasta, który spowodował wyburzenie części starej zabudowy.

Za panowania Królowej Nataszy, która była absolwentką Koledżu Przyklasztornego św. Bartłomieja, szkoła po raz kolejny w swojej historii otrzymała mecenat królewski oraz wsparcie finansowe, dzięki czemu możliwym była budowa nowego głównego budynku. Stary znajdujący się na terenie klasztornym przestawał powoli wystarczać i potrzebne było znalezienie nowego lokum. Tak też powstało Collegium Reginae, które do dzisiaj służy uczelni i pełni rolę jego centrali. Sama postać Królowej jest upamiętniona poprzez stojący na środku głównego hallu pomnik. Statua wykonana z brązu ma ponad 2 metry wysokości, a z cokołem, na którym mieści się dedykacja, mierzy 3,5 metra. Inni sponsorzy i mecenasi szkoły jak choćby jej fundator Rudolf III również są upamiętnieni w wielu budynkach należących do uczelni.

Wybitni naukowcy tamtych czasów jak fizyk Rudolf Gauss, biolog Heinrich Fokke, chemik Aleksiej Kardaczew byli absolwentami Koledżu Przyklasztornego św. Bartłomieja w Voxie. Gauss we swoich wspomnieniach pisał jak wiele zawdzięcza swojej Alma Mater w kontekście badań nad grawitacją, które doprowadziły do odkrycia przyciągania ziemskiego. Kardaczew, który odkrył pierwiastek Rad dzięki, któremu możemy dzisiaj przeprowadzać badania rentgenowskie (czy też przez niektórych nazywane kardaczewskimi) również chwalił szkołę za poziom nauki oraz pionierskie jak na tamte czasy wyposażenie laboratoriów i podejście wykładowców. Warto tutaj wspomnieć, że mimo przydomka "Przyklasztorna" szkoła od połowy XVII wieku nie była już zarządzana przez mnichów, a coraz lepiej wykształconą kadrę naukową, która swoją wiedzą i doświadczeniem wypierała wpływy zakonne na działanie uczelni. Na pewno umożliwiło to na o wiele swobodniejsze rozszerzanie horyzontów przez studentów i profesorów. Profesor August Verhalieu, który prowadził Wydział Humanistyczny w latach 1768-1780 powiedział w jednym ze swoich wystąpień, że odreligijnienie szkoły było ważnym dla jej rozwoju ruchem, ponieważ kadra i studenci nie byli związani zasadami czy doktrynami kościelnymi. Posiadali o wiele większą swobodę w badaniach, które mogłyby mieć miejsce znacznie później lub wcale, gdyby nie wydarzenia z przeszłości. Zaznaczył jednak, że gdyby nie idea, którą posiadali mnisi w XV wieku to szkoła ta nigdy by nie powstała i tym bardziej niewiadomym jest alternatywny bieg historii nauki bez niej.

Koniglich Unifersitat af di Wißenskaften
Dzisiejszy główny budynek Królewskiego Uniwersytetu Nauk (Collegium Reginae), w którym mieści się sekretariat, biuro rektorskie oraz Instytut Kulturoznawczy
Uczelnia od XIX wieku
XIX wiek przyniósł Królestwu wiele niepokojów społecznych związanych z królewskimi rządami absolutystycznymi. Zjednoczona Voxima podobnie jak Koledż Przyklasztorny św. Bartłomieja mierzyła się z tym na różne sposoby, pojawiały się frakcje prokrólewskie, proobywatelskie oraz abolicjonistyczne. Ze względu na fakt, że zdecydowana większość studentów i wykładowców była przeciwko polityce Króla Pawła, która znacząco różniła się od tej, którą prowadzili jego poprzednicy. XIX wiek był wiekiem, który wydał na świat wiele nowych ideologii, spojrzeń na swoje otoczenie oraz prawa obywatelskie. Społeczność akademicka, która stanowiła istotną część inteligencji narodu była prześladowana przez reżim króla. Wielu z wykładowców, w tym dyrektor, profesor Wilhelm Tugensdorf wybitny fizyk tamtych czasów, zostało aresztowanych za działalność rewolucyjną. Dopiero w roku 1864, gdy niepokoje społeczne były już tak duże, że monarchii groził upadek Król Paweł wprowadził Konstytucję i Sejm Voxlandzki oraz szereg reform systemu prawnego, aresztowani wykładowcy i studenci wrócili na uczelnię, uzyskując wcześniej pisemne przeprosiny od Monarchy.

W 1897 Koledż Przyklasztorny został przemianowany na Akademię Korony Voxlandzkiej. Był to skutek reform przeprowadzanych przez Króla Aleksandra, wnuka Pawła, który przywrócił absolutyzm w lżejszej postaci niż jego dziadek, ale wprowadził również przepisy, które wcześniej nie istniały. To wtedy właśnie Królestwo zerwało konkordat z Państwem Kościelnym Rotrii i zaczęło dążyć do odsunięcia religii od jakichkolwiek sfer niesakralnych. Pomimo faktu, że Akademia już od kilku wieków była pozbawiona wpływów mnichów, którzy stworzyli jej podwaliny, nazwa wciąż kojarzyła się z nimi i Król nakazał jej zmianę. Przez okres upadku Voxlandu zwanego również Wielkim Smutkiem Narodu, gdy to Król Edward podzielił Królestwo pomiędzy synów, uczelnia przeszła spokojnie. Panujący w Voxie Książę Krzysztof zagwarantował swobodę naukową oraz ideologiczną, wprowadził szereg reform, które znacząco zmieniły panujący wcześniej system.

Wiek XX w dużej mierze minął spokojnie dla Akademii jak i samej Voximy. Państwa voximskie nie brały udziału w Wielkiej Wojnie i z tego też powodu jej skutki nie dotknęły mieszkańców wyspy. Jednak początek lat 90 był burzliwym okresem kiedy to Ludowo-Demokratyczna Republika Baradzka zaatakowała na Kralek i włączyła go w swoje terytorium. Akademia podobnie jak sam Vox ucierpiały podczas działań wojennych, a następnie znalazła się po raz kolejny pod opresją ze strony władz. Komitet Centralny Ludowo-Demokratycznej Republiki Kralku, który złożony był w większości z Baradczyków ograniczał wolność słowa, szerzenia idei, badań naukowych. Zastopował on bardzo mocno na okres 22 lat rozwój wolnej myśli voxlandzkiej. Działalność akademicka została podporządkowana planom Związku Ludowo-Demokratycznych Republik Voximskich. Jedynym pozytywnym skutkiem tych działań był nacisk na badania nad technologią nuklearną, co pozwoliło przyspieszyć oraz nadrobić rozwój tego typu technologi.

W 2023 roku powołano do życia Królewski Uniwersytet Nauk w miejsce Akademii Korony Voxlandzkiej. Rektorem został Książę Drawski, Konigprins Krzysztof Windsor-Windsachen, który w 2024 roku uzyskał stopień doktora net. sztuki. Uniwersytet coraz mocniej się rozwija, powstają nowe systemy w tym np. dyplomy oraz prasa uniwersytecka. Uczelnia wychodzi z ambicjami poza granice Królestwa i stara się nawiązać współprace z innymi szkołami wyższymi oraz instytucjami. Jest on również miejscem ponownego badania języka voxlandzkiego, jego rozwoju oraz odbudowywania poprzez to tożsamości narodowej.